Wiosna

Czas

Czuję ciepły powiew wiosny,

przybyło znów lat.

Przekroczyłam już próg dorosłości.

Gdzieś daleko pozostało dzieciństwo…

Wciąż odwracam się, by poczuć jeszcze ten smak

– smak beztroski i zabawy.

Ale siedzę już w pociągu „dorosłość”,

który powiezie mnie w przyszłość

i nie wróci już nic z minionych dni.

Wciąż podejmuję szybkie decyzje.

W ciągu kilku dni zmienia się moje życie.

Przede mną ciągle nowy cel,

więc stale muszę gdzieś biec.

W tym ciągłym pośpiechu

nie mam czasu nawet się bać

i myśleć, co przyniesie przyszłość.

Wciąż przyspieszam, by zdążyć zrobić jak najwięcej,

bo przecież życie tak krótko trwa.

A ja jestem już coraz starsza.

I jedyne, czego się boję, to to,

że im szybciej będę biec, tym bardziej zaboli upadek.

Miss ordinary