Dwa serca

W jednym miejscu na ziemi
dwa serca się spotkały
i przysięgę wiecznej miłości
sobie wyznawały.

Wnet jedno z serc
w siną dal odeszło
i nadszedł miłości kres,
bo drugiemu sercu duszę omotało.

Zostało samotne na świecie,
choć wokół wiele serc biło.
Jednak, że wszystko znów ułoży się,
bezustannie wierzyło.

Wtedy cud uczynił Bóg.
Odszukał zbłąkane serce
i tak miłości dopomógł,
że już po wieki istnieją dwa serca
                                 dla siebie bijące.



Z okazji dzisiejszego święta, wszystkim zakochanym życzę dużo dużo miłości. Tak na co dzień, nie tylko od święta. A że wszędzie bombardowani jesteśmy tysiącami serduszek, przypomniał mi się ten wierszyk, żeby nie powiedzieć próba rymowania ;)
Udanych Walentynek! 

Serce z kamienia

Każdego dnia obrzucasz mnie gradem zarzutów.

Kamienujesz mnie ostrymi słowami.

Obdarowujesz mało śmiesznymi żartami.

Częstujesz porcją kpiących uśmieszków.

Przestań to robić!

To tak bardzo boli!

Spójrz na mnie.

Czy nie widzisz, że spuszczam wzrok

i wbijam oczy w podłogę?

Czy nie zauważasz, jak walczę,

by powstrzymać wzbierający płacz?

Myślisz, że ja nie mam uczuć?

Że jestem twarda jak skała?

Pewnie tak, bo ciągle powtarzasz,

że mam serce z kamienia…

Zabiegani

Co się dzieje z czasem, że biegnie coraz szybciej? Nie uwierzę w to, że tego nie zauważacie, bo ja mam wrażenie, jakby rok mijał za rokiem, miesiąc za miesiącem, dzień za dniem… Czasem po prostu tak o niczym.

            Przecież dopiero było Boże Narodzenie zeszłego roku… A tu już szykujemy się do kolejnych Świąt. I gdzie podziały się te wszystkie dni pomiędzy?

            Teraz to dopiero zacznie się bieganina. Jeśli przez cały rok trudno znaleźć czas dla siebie, to w nadchodzących dniach trzeba będzie sobie o tym zapomnieć.

            Co się dzieje, że mimo tylu udogodnień, wciąż nie wyrabiamy? Wydaje mi się, że jeszcze jakieś kilkanaście lat temu było inaczej, lecz wtedy byłam dzieckiem, więc może inaczej wszystko postrzegałam. Jednak kiedy moja babcia wspomina dawne czasy, kiedy za jej młodości ludzie spotykali się wieczorami, by czytać książki, śpiewać, zwyczajnie się bawić, nie potrafię siebie tego wyobrazić. Skąd mieli czas na spotkania, rozrywki, pomimo dużej ilości pracy na gospodarstwie?

            To nie z czasem coś się porobiło, lecz ludzie się zmienili.

Mam czas

Dokąd idziesz?

Dokąd tak się spieszysz?

Rozumiem, nie masz czasu…

Nie zatrzymuję cię.

Spieszysz się.

Szkoda,

bo mam ci tyle do opowiedzenia…

a kiedy masz wolny czas?

Nie wiesz…

Pewnie rzadko.

To nic.

Nie zatrzymuję cię.

Już sobie idę.

Ale gdybyś miał czas…

Proszę, zadzwoń.

Może uda nam się spotkać?

Tak rzadko się widujemy…

Tak, ja wiem,

że masz dużo zajęć.

Ale gdyby…

Ja mam dużo czasu.

Poczekam…

To do zobaczenia.

Miłego dnia!

Dni pamięci

Dzień Wszystkich Świętych obchodzony jest jako radosne święto tych, którzy odeszli, ale są już w niebie. Szczęśliwi radują się każdą chwilą spędzoną z Panem. Natomiast Dzień Zaduszny to dobry moment na chwile refleksji na temat życia, tak ulotnego i krótkiego, oraz śmierci – tajemniczej, niezbadanej w sensie duchowym. Bo co z tego, że fizycznie ustają wszelkie procesy życiowe i już – lekarz stwierdza zgon. To oczywiście w uproszczeniu… Ale co z duszą? Zakładając, że jesteśmy jej posiadaczami. Dokąd idzie, o ile w ogóle gdzieś idzie..?

            Według mnie o wiele łatwiej jest wierzyć, że istnieje jakieś życie po śmierci. Używam słowa JAKIEŚ, choć jestem katoliczką, jednak kto nie miewa chwili zwątpienia, kto nie myśli o tym, zwłaszcza w obliczu doświadczeń ze śmiercią..? Ale wracając do wcześniejszej myśli, jaki to wszystko miałoby sens: nasze pojawienie się na świecie, każdy oddech, każde wyrządzone dobro czy zło, każdy kontakt z drugim człowiekiem i codzienna walka z przeciwnościami, z ułomnością i słabością ludzkiego ciała i ludzkiej natury? Po co by to było, gdyby potem miało nie być NIC?

*

*

*

            Te listopadowe dni przywołują w naszej pamięci osoby, które odeszły. Nie ma ich już… Jedne znaliśmy osobiście, inne tylko z opowieści, ze zdjęć… A inne jeszcze rok temu towarzyszyły nam w wędrówce po cmentarzu. A dziś ich nie ma… To wspomnienia o nich najbardziej bolą. Są takie świeże i wyraźne… Pamięć o niektórych zaś już tak nie boli. Rany się zagoiły, strata została opłakana. Czas żałoby minął. Nasza pamięć już taka jest. Powoli zapominamy…

            Śmierć śmiercią, ale w końcu dla żywych życie toczy się dalej.

Cmentarz

Ciszę mącą tylko ciche szepty,

stukot obcasów na wybrukowanych alejkach…

Wiatr strąca suche liście z drzew

i lecą, lecą…

Opadają niczym nawarstwiający się kurz.

To już kolejna jesień…

Mija kolejny rok, odkąd was nie ma.

Wszystkich…

Tyle tu kwiatów, świateł

zebranych w jednym miejscu.

Tyle dowodów, że byliście:

nazwiska, daty i zimny marmur…

Kluczę wąskimi uliczkami,

zastanawiając się, gdzie mnie zameldują

w tym ogromnym mieście pamięci i zapomnienia.

Długa nieobecność

Nie mam pojęcia, czy ktoś tutaj zagląda… Nie wiem czy kogoś interesuje cokolwiek, co tutaj zamieszczam, ale i tak mam poczucie pewnego obowiązku, skoro podjęłam się blogowania. Jestem winna przeprosiny, bo… trochę mnie tu nie było. Najgorsze jednak jest to, że… nie wiem, jakie wytłumaczenie podać. Wewnętrznie czuję, że nie mam takowego. Po prostu… Ogarnęło mnie lenistwo… Jakiś taki zastój. W pracy, w domu to samo. Może spowodowane to było tęsknotą za kimś, za bliskością, której jakiś czas mi brakuje. Może też tym, że poszukiwałam pracy. Chciałam spróbować znaleźć coś w swoim zawodzie, bo być może to moja ostatnia szansa – czas szybko ucieka. To mnie jeszcze bardziej sfrustrowało. Zaczęłam myśleć o przyszłości, o zmianach, jakie powinnam wprowadzić… W końcu i tak stanęło na tym samym, z głupia zaproponowali mi awans…

            Przez jakiś czas byłam ciągle wyprowadzona z równowagi. Do tego imprezy rodzinne… Sporo myślałam i nawet udało mi się coś napisać. Aż nie mogłam w to uwierzyć, bo tak dawno niczego nie napisałam… A skoro już cos powstało – wrzucam tutaj ;)

Zmęczona

Zmęczona

Codziennym staniem w miejscu

i równoczesnym robieniem dziesięciu tysięcy kroków

(to zdecydowanie ponad normę!)

Wypruta

z myśli, z poczucia sensu…

Działam jak automat

(„dzień dobry”, „proszę”, „dziękuję”, „do widzenia”)

I nagle wieje wiatr

Powietrze wokół mnie drgnęło

Czyżby zmiana?

Nie… A może?

I znów jestem zmęczona

myśleniem, con przyniesie jutro,

kolejną bezsenną nocą…

Bo co, jeśli coś się zmieni?

Męczy mnie pewna niepewność

równie bardzo jak niepewna pewność

Jestem zmęczona

Miss ordinary

O miłości. Pół żartem, pół serio

Moja miłość

Zakochałam się!

Od razu, gdy tylko cię ujrzałam.

Polubiłam cię,

choć wcale dobrze cię nie poznałam.

To we mnie powoli rosło.

Stawało się coraz silniejsze,

aż w końcu się stało:

zakwitło we mnie uczucie.

Teraz, gdy tylko cię widzę

– a bardzo chcę cię widzieć –

to serce mocniej mi bije

i z radości chce mi się śmiać.

Ty nic nie wiesz

o moich uczuciach,

że tak bardzo mi się podobasz.

Żyjesz w moich marzeniach.

Jesteś taki przystojny i wspaniały.

Ja też jestem ładna.

Niestety, nie jesteś tego świadomy,

że para byłaby z nas cudowna.

Ja ciągle o tobie myślę.

Chciałabym być w twoich ramionach.

Ciągle o Tobie śnię

i marzę o słodkich pocałunkach.

Moja głowa pełna myśli,

Odkąd zobaczyłam cię na zdjęciu,

Które pokazywali w telewizji…

Boże! Ja chyba zakochałam się… w obrazku!

Miss ordinary ;)

Wakacje

Znów te upragnione wakacje… Niestety, mnie to już nie dotyczy, ale co tam! Zawsze można powspominać ten czas, kiedy szło się do szkoły w galowym stroju, żeby odebrać świadectwo. Miało to w sobie jakiś symbol zakończenia pewnego życiowego etapu, zwłaszcza kiedy kończyło się szkołę. Jednocześnie otwierały się nowe drzwi.

            Ehh, było to, było… Stres, smutek przeplatający się radością; ulga, że to już koniec i dreszczyk związany z oczekiwaniem na nieodgadnioną przyszłość…

***

A gdy wybrzmią ostatnie słowa

i przyjdzie się pożegnać

każde z nas

pójdzie w swoją stronę.

Z wspólnie spędzonych chwil

pozostaną tylko wspomnienia,

które powoli zacznie przykrywać

warstwa kurzu i zapomnienia.

Czy jeszcze kiedyś się spotkamy?

Czy przetną się znów nasze drogi?

Czy wspomnimy o sobie

i powiemy choć kilka ciepłych słów?

♦♦♦

Taka refleksja towarzyszy mi na myśl o wakacjach, które na stale łączą się z zakończeniem roku szkolnego. A Wy jak przeżywacie albo wspominacie ten czas?

            Tak przy okazji życzę udanych wakacji, spędzenia niesamowitych chwil w gronie najlepszych ludzi. Razem stwórzcie cudowne wspomnienia, do których chętnie będziecie wracać. Tylko proszę, pamiętajcie o bezpieczeństwie – swoim i swoich towarzyszy.

Pozdrawiam!

Miss ordinary

A gdyby…

Czy zdarza się Wam czasem pod wpływem urywków wspomnień czy spotkania z osobą, która kiedyś coś dla Was znaczyła, myśleć: „a gdyby…”? I tu w Waszej głowie przewija się film. Oczami wyobraźni widzicie jak wyglądałoby Wasze życie dziś, gdybyście kiedyś tam, w danym (ZNACZĄCYM) momencie zrobili inny krok, podjęli inną decyzję albo w ogóle zrobili coś, zamiast stać w miejscu…

            Macie tak? Bo ja tak. Nawet kiedyś dręczyło mnie to we śnie o osobie, której już nie ma. Przynajmniej nie na tym świecie…

            Ech… Naszło mnie na takie refleksje po obejrzeniu wreszcie Listów do Julii. Przypomniał mi się wiersz, który napisałam… Łał… Właśnie sobie uświadomiłam, że to było jakieś osiem lat temu, a tak dokładnie pamiętam ten moment… Moment jego powstania.

            A teraz się zastanawiam czy miałam rację z tym, że jest za późno… Czy w ogóle na cokolwiek może być za późno? Czy można tak powiedzieć? Naprawdę mam dylemat, bo… Może to wszystko tak ma być. Może nic nie dzieje się bez powodu i przez przypadek. Może to tylko my tak myślimy, że na coś jest za późno, a tak naprawdę wpasowujemy się w plan, który przewiduje dla nas zupełnie coś innego, niż to, czego oczekujemy.

            Chyba się zaplątałam we własnej rozkminie…

            A jak Wy myślicie?

            A to wiersz, o którym pisałam:

Za późno

Świat zatrzymał się w biegu.

Czas stanął w miejscu

na krótką chwilę.

Wróciłeś…

Stanęłam z tobą twarzą w twarz.

Przywitałeś się i uśmiechnąłeś.

Poszedłeś dalej.

Ja też.

Nie oglądałam się za siebie.

Świat znów ruszył,

a zegary odmierzały czas.

Wróciły wspomnienia

tamtego lata.

Wspólnego dzieciństwa.

Dziś idziemy własnymi drogami.

Jesteśmy szczęśliwi…

Ja nie.

Czy pamiętasz?

Ja zawsze będę wspominać

to, czego nigdy nie wróci nam czas.

Masz kogoś,

gdy ja nadal jestem sama.

Co o mnie myślisz?

Zastanawiam się tylko,

jak wyglądałoby nasze życie,

gdybyśmy się nie rozminęli…

Już za późno,

by zmienić losu bieg.

Za późno, by zmienić siebie.

Za późno, by cofnąć czas.

Ciężko się przyznać,

że za późno myślę o tobie.

Dlatego nie oglądam się

i idę dalej.

Udaję, że nie dostrzegam

jak na mnie spoglądasz.

Mogłabym zrobić coś,

wystarczyłby mały gest,

ale łatwiej jest odwrócić twarz.

Odchodzisz.

Znikasz za zakrętem.

Za późno, by cię dogonić.

Za późno, by coś zmienić.

Miss ordinary ;)

Wiosna

Czas

Czuję ciepły powiew wiosny,

przybyło znów lat.

Przekroczyłam już próg dorosłości.

Gdzieś daleko pozostało dzieciństwo…

Wciąż odwracam się, by poczuć jeszcze ten smak

– smak beztroski i zabawy.

Ale siedzę już w pociągu „dorosłość”,

który powiezie mnie w przyszłość

i nie wróci już nic z minionych dni.

Wciąż podejmuję szybkie decyzje.

W ciągu kilku dni zmienia się moje życie.

Przede mną ciągle nowy cel,

więc stale muszę gdzieś biec.

W tym ciągłym pośpiechu

nie mam czasu nawet się bać

i myśleć, co przyniesie przyszłość.

Wciąż przyspieszam, by zdążyć zrobić jak najwięcej,

bo przecież życie tak krótko trwa.

A ja jestem już coraz starsza.

I jedyne, czego się boję, to to,

że im szybciej będę biec, tym bardziej zaboli upadek.

Miss ordinary

Trudność pisania

Słowa

Chciałabym znów potrafić,

tak jak kiedyś,

przelewać słowa na papier.

Z taką łatwością, jak wtedy,

gdy spływały z długopisu

moje myśli,

tworząc opowieść.

A teraz pojedyncze słowa

wypełniają mój umysł

– nie chcą ułożyć się w sens.

♦♦♦

            To jeden z ostatnich wierszy, który powstał już jakiś rok temu. Od tej pory nie napisałam zbyt wiele. A teraz postanowiłam z tym walczyć. Tylko co z tego, że w mojej głowie całe mnóstwo obrazów, dialogów…, kiedy nie dają się one ubrać w słowo pisane. Macie może jakieś rady? Ja wiem, że powinnam się nie poddawać i starać się jakoś, że tak powiem, rozpisać. Wpaść na powrót w codzienną rutynę pisania, ale może macie lepsze pomysły? Może macie już za sobą takie kryzysy? Podzielcie się ze mną swoimi doświadczeniami.

Pełna nadziei,

Miss ordinary

Święto zakochanych?

Rzucam hasło: Walentynki.

            Rozumiem, że każdy może mieć własne, zupełnie różne skojarzenia, które często związane są z osobistymi doświadczeniami, ale… Tym ALE są wspólne skojarzenia pojawiające się, jak sądzę, nie tylko w mojej głowie. A mianowicie serduszka, czerwone róże, słodkie pluszowe misie, kartki walentynkowe i pary trzymające się za ręce, jakby na co dzień tego nie robiły… Co byście jeszcze dorzucili?

            Skąd te podobne skojarzenia? A stąd, że nie żyjemy schowani pod kloszem. Co roku media produkują miłosny opar, w którym wręcz się dusimy i w większości poddajemy się czarowi rozdmuchanego święta. Wysyłamy kartki… No, może raczej słodkie misiaczki i buziaczki przez Messengera czy jakoś tak. Kupujemy czekoladki, kwiatki. Zachowujemy się, jakbyśmy wreszcie doczekali się okazji, by obdarować ukochanego prezentem, całusem… Jakby każdy zwykły dzień nie był ku temu okazją… Tak szczerze, to trochę przygnębiające.

            Ale nie dla handlu. O, Walentynki to przecież wspaniała okazja, by proponować ludziom kolejne, jakże różnorodne produkty do kupienia… Cóż, nie jestem bez winy. Sama też je kupuję. Akurat Walentynki to dzień urodzin mojego ukochanego, więc mamy takie małe podwójne, a nawet potrójne święto, bo moje urodziny wypadają tylko kilka dni później ;D.

            Tak w ogóle Walentynki to dzień Świętego Walentego – patrona osób chorych na epilepsję, choroby nerwowe i umysłowe, a także zakochanych. To zestawienie tak mi się jakoś skojarzyło, że zakochanie to jakby choroba umysłowa ;p. Dobra, powaga.

            Pochodzę z parafii, której drugorzędnym patronem jest wspomniany św. Walenty. Dlatego Walentynki u nas to święto, kiedy mamy odpust i ogólnie rzecz ujmując – jest impreza.

            A zakochani? Czy oni tak naprawdę potrzebują swojego święta? Czy dla nich każdy dzień spędzony razem nie jest świętem? Czy potrzebują specjalnej okazji, by wręczyć skobie kwiaty, serduszka, czekoladki, misie… Czy w ogóle te prezenty są konieczne?

            Poddaję to Waszej refleksji.

            Jeśli o mnie chodzi, moje postrzeganie tego dnia się zmieniło. Dawniej okropnie irytował mnie fakt, że nie miałam z kim go spędzić. To było takie… przygnębiające. Pewnie by takie nie było, gdyby nie ten komercjalny szum… Pamiętam nawet czasy szkolne, kiedy to jako dorastająca dziewczyna, czekałam wraz z koleżankami na walentynkową pocztę z nadzieją na choć jedną małą karteczkę… I na nadziei się kończyło. Wtedy to naprawdę bolało, kiedy podziwiałam kartki innych dziewczyn i chichotałam z ich tajemniczych wielbicieli…

            Teraz to dla mnie dzień jak każdy. Co nie znaczy, że taki musi i taki ma być.

            Z okazji dzisiejszego święta też mam dla Was Walentynkę :***

Walentynkowy zawrót głowy

Czerwone wino wypełnia do połowy delikatne szkło przezroczystego kieliszka. Zuzanna odstawia butelkę na stół przykryty białym obrusem, na którym stoją już przygotowane dwa nakrycia. Następnie kobieta sięga wypielęgnowaną dłonią po kieliszek, by upić łyk aromatycznego alkoholu. Czerwona szminka, którą pomalowała usta, zostawia odcisk na szkle. Ze zniecierpliwieniem kolejny już raz bierze do ręki komórkę, która spoczywa tuż obok talerza na stole. Mijają następne minuty…

Zuzanna wstaje, przeciąga się i poprawia czerwony, idealnie dopasowany do jej szczupłej figury żakiet. Podchodzi do okna, za którym rozciąga się cicha ulica rozjaśniona tylko blaskiem ulicznych latarni, przytłumionym tego wieczoru przez padający drobnymi płatkami śnieg i otulającą miasto mgłę. Nikt nie przemierza chodnika, nikt nie nadchodzi z oddali… Kobieta wzdycha i odwraca się plecami do okna.

Przygryza nerwowo wargę, zdając sobie sprawę z tego, że krwista czerwień szminki znajdzie się zaraz na jej zębach, a makijaż na ustach nie będzie już tak perfekcyjny jak przed chwileczką. Wykonuje gest machnięcia ręką, jakby rozmawiała z kimś, a nie sama ze sobą.

– Gdzie jesteś, do cholery?! Czy choć raz nie mógłbyś być punktualny? – mówi na głos i podchodzi z powrotem do stołu, by zgasić świeczkę, myśląc, że ta prędzej całkowicie się wypali, niż pojawi się Artur.

To dla Artura przygotowała kolację. Tak rzadko przyrządzała posiłki, a zwłaszcza dla swojego partnera, gdyż łatwiej było po prostu wyjść na miasto i coś zjeść, choć i na to czasem po prostu brakowało im czasu. Ile to razy spotykali się u niej albo u Artura i zamawiali pizzę, którą zjadali, siedząc w dresach na kanapie i gapiąc się w telewizor… Choć raz chciała się postarać, w końcu dziś Walentynki, czyli rozdmuchane komercjalnie święto dla zakochanych, ale niech będzie – zawsze to jakaś okazja.

Ugotowała więc coś mało wyszukanego. Kurczak, ryż, najprostsza sałatka… Wino, świece… Włożyła seksowną, koronkową, bardzo przezroczystą bieliznę w kolorze śnieżnej bieli, której spory skrawek wystawał spod czerwonego żakietu. Włożyła tegoż samego koloru spodnie i jasne szpilki. Tylko po co to wszystko, skoro Artur spóźniał się już… pół godziny?!

Zuzanna, w której coraz bardziej wzbiera złość na ukochanego, zaczyna żałować, że tak się dla niego starała. Siada przy stole i jednym haustem opróżnia kieliszek z wina. Sprawdza telefon. Nic. Nikt nie próbował się z nią skontaktować, żadnej wiadomości. Wciąż starała się usprawiedliwić zachowanie Artura, gdyż wiedziała, że miał naprawdę niewiele czasu, odkąd rozpoczął rezydenturę w szpitalu, ale przecież nie mogła robić tego w nieskończoność. Sama wiele czasu poświęcała pracy, gdyż musiała się starać, chcąc objąć konkretną posadę, a nie zostać wieczną stażystką w gazecie. Nawet nocami brała laptop i pisała artykuły, więc tym bardziej musiała być wyrozumiała. Tylko że nie chciała, by całe życie upłynęło im na mijaniu się.

W trakcie rozmyślań nalała sobie kolejny kieliszek wina i właśnie go opróżniła. Ponownie bierze do ręki telefon, lecz tym razem wybiera numer Artura. Cisza… Poczta głosowa. Rozłącza się. To nic nie da. Gniew na ukochanego powoli przeradza się w niepokój. Mogło mu się przecież coś stać… Nalewa sobie odrobinę wina. Bierze tylko mały łyczek, kolejny. Dość.

Czuje jak alkohol rozchodzi się przyjemnym ciepłem po jej wnętrznościach, rozlewając się całkiem podobnie po całym organizmie jak niepokój, a może to już jest strach. Nie, to panika, która za chwilę zupełnie wyprowadzi ją z równowagi, jeśli nic się nie wydarzy. Cokolwiek, byle by się już stało i by nie musiała trwać w tej strasznej niepewności. W głowie Zuzanny jeden po drugim realizują się czarne scenariusze z Arturem w roli głównej.

W tym momencie Zuzanna słyszy szuranie butów na wycieraczce tuż przed drzwiami jej mieszkania, więc nie czeka już na dzwonek, lecz biegnie otworzyć drzwi. Otwiera je dokładnie w tej samej chwili, kiedy rozbrzmiewa wciśnięty przez Artura dzwonek.

– Gdzie ty się do cholery jasnej podziewałeś? Ja tutaj od zmysłów odchodzę, a ty bez żadnego znaku, telefonu, wiadomości, niczego przychodzisz sobie tak niemalże godzinę spóźniony! – Kobieta od razu rozpoczyna atak. Musi dać upust emocjom, które przez tak długi czas w niej wzbierały.

– Kochanie, mogę wejść? – pyta Artur, jak gdyby nigdy nic, jakby w ogóle nie przejmował się jej słowami.

– Wchodź, ale zaraz się tłumacz.

– Kochana, bardzo cię przepraszam, kazali mi zostać i wypełnić jakieś cholerne papierki. Musiałem zostać, przecież wiesz, że nie mogę odmówić, nawet w taki dzień jak Walentynki… Zuza! Jak ty pięknie wszystko przygotowałaś… – mówi, wchodząc do pokoju i widząc nakryty stół. – I jeszcze tak ślicznie wyglądasz…

– Tak! Wystroiłam się, przygotowałam wszystko i to na nic. Posiedziałam sobie sama w towarzystwie wina…

– Już dobrze, zaraz to wszystko nadrobimy. Ale najpierw…

Artur wręcza ukochanej bukiet kwiatów.

– To na przeprosiny i… Miałem to zrobić później, ale… Może tym się troszkę wytłumaczę, dlaczego się spóźniłem. – Spuszcza głowę nieco zawstydzony, niczym nastolatek.

Mężczyzna klęka przed Zuzanną na jedno kolano i wyciąga małe pudełeczko w kształcie serduszka, które otwiera. Oczom kobiety ukazuje się spoczywający w miękkim materiale błyszczący pierścionek.

– Zuzanno, czy zechcesz zostać moją żoną i spędzić ze mną resztę życia? – Pada pytanie, po którym następuje cisza.

Artur obserwuje jak twarz jego ukochanej blednie. Zuza nagle znów zostaje wyprowadzona z równowagi. Przed chwilą wylewała swoją złość na partnera, a teraz staje przed najważniejszą w tym momencie decyzją dotyczącą jej przyszłości. Czuje, że brakuje jej powietrza, robi krok w tył, zawadza o coś obcasem i traci równowagę, lecz nie czuje już czy upadek jest bolesny, gdyż wcześniej traci przytomność.

Kiedy otwiera oczy i wraca jej świadomość, znajduje się na łóżku, a obok niej klęczy Artur, wpatrując się w nią z niepokojem.

– Kochanie, nic ci nie jest? Co się stało?

– To chyba od tego zdenerwowania… I… I przez to wino, które wcześniej wypiłam. Przepraszam…

– Och, za co ty przepraszasz, przecież nic się nie stało. Najważniejsze, że tak szybko oprzytomniałaś, więc to mogło być tylko zwykłe omdlenie. Z tego wszystkiego mi nie odpowiedziałaś… – Artur spojrzał na Zuzę wyczekująco.

– Ach, tak! Tak!

– Co?! Tak? Tak, to znaczy TAK?!

– Tak – powtórzyła Zuzanna. – Chcę zostać twoją żoną i spędzić z tobą resztę swojego życia. – Zarzuca mu ręce na szyję i mocno całuje w usta.

– Zaczekaj. – Artur odsuwa ją od siebie. Wyciąga pierścionek i wsuwa delikatnie na jej smukły palec serdeczny.

– Jest piękny – zachwyca się Zuza.

– Kocham cię.

– Ja ciebie też, ale co z naszą kolacją?

– Chrzanić kolację! Leż i odpoczywaj, ja ci zaraz przyniosę coś do zjedzenia, bo może zemdlałaś z głodu. Pewnie nic nie jadłaś, czekając na mnie.

– Dobrze, zjemy w łóżku.

– A później… – Posyła jej łakome spojrzenie i wychodzi.

Całuski :****

Miss ordinary

Kobieta i mężczyzna. Czy przyjaźń między nimi jest możliwa?

Niech tytuł posta nie sugeruje Wam, że dam tutaj odpowiedź na postawione pytanie. Nie mam takiego zamiaru. Co najwyżej, to Wy możecie sobie sami na nie odpowiedzieć lub podyskutować w komentarzach. Nie ukrywam, że byłoby to miłe. Zdaję sobie jednak sprawę, że nie wzięłam się za jakąkolwiek promocję bloga, a więc i o czytelników będzie mi trudno… Cóż, wypadłam z obiegu już jakiś czas temu… Tym bardziej będę wdzięczna, jeśli ktoś coś tutaj przeczyta, a jakby jeszcze zechciał skomentować… Ach… Marzenie ;)

            Tak w ogóle to chciałam dziś zamieścić krótkie opowiadanie, które napisałam jakiś czas temu. W pewnym sensie jego tematyka wiąże się z tytułem posta. Zresztą przeczytajcie, a później się wypowiedzcie J Może ktoś z Was znalazł się w podobnej sytuacji albo doświadczył wspaniałej przyjaźni…

Strefa przyjaźni

            Na imię mam Justyna i… straciłam przyjaciela. Takiego na dobre i na złe. Nie, nie odszedł ode mnie, to wszystko moja wina… Nasza przyjaźń miała przetrwać wszystko, nawet śmierć, koniec świata… Lecz ja musiałam zepsuć to, co tworzyliśmy od dzieciństwa, bo… zakochałam się.

Justynka – smutna dziewczynka

            Jako dziecko nie byłam pogodna i uśmiechnięta, nie lubiłam towarzystwa innych dzieci, nie bawiłam się w piaskownicy, nie wspinałam się po drzewach... Nie, to wszystko było dla bachorów, do których ja się nie zaliczałam. Wolałam być sama, niż zadawać się z tą hołotą, która biegała po kałużach, tarzała się w mokrej od deszczu trawie, obsypywała wzajemnie piachem i śmiała się tak głośno, że aż strach.

            Patrzyłam na inne dzieci z wyższością, choć w czym byłam od nich lepsza? Takie zachowanie nie przysporzyło mi grona fanów, ale dorobiłam się sporej grupki niechętnie, wręcz wrogo spoglądających na mnie dzieciaków, które tylko czyhały, by – potocznie mówiąc – podłożyć mi świnię i sprawić ból. To nic… Nic nie było w stanie sprawić, by na mojej twarzy ujawniły się prawdziwe uczucia, które mogłyby stać się oznaką, że też jestem człowiekiem z krwi i kości, że coś czuję. Oprócz pogardy dla całego świata oczywiście.

            Wtedy do naszego bloku wprowadziła się nowa rodzina z dzieckiem. Chłopiec był moim rówieśnikiem i miał na imię Filip.

Filip

Nowy. Tak na niego wołali i nie akceptowali w swojej dziecięcej społeczności. Czy rzeczywiście był inny? Nie wiem, raczej nie. Chyba tylko w tym, że nic a nic nie obchodziło to, jak go traktowałam, a traktowałam go tak jak wszystkich – z góry. Był uparty. Ciągle przychodził na podwórko, gdy tylko wypatrzył mnie z okna swojego mieszkania i gadał coś… Gdzieżbym zniżyła się do jego poziomu i posłuchała… Ale ile można ignorować brzęczącą kołu ucha muchę?

– Idź sobie! – prychnęłam w końcu.

– Ty umiesz mówić – wyszeptał i wpatrywał się we mnie z tą swoją tępą miną i rozdziawionymi ustami.

– Czego chcesz? Idź do innych dzieci. Ja cię nie potrzebuję.

 – Wydawało mi się, że będzie miło, jeśli spróbuję się z tobą zaprzyjaźnić. Jesteś taka smutna… – powiedział.

– Smutna? – zdziwiłam się.

– Tak. I taka samotna.

– Może ja chcę być sama. – Tupnęłam nogą.

– Nikt nie chce być sam…

Filipowi wtedy po raz pierwszy udało się mnie wyprowadzić z równowagi. Z każdym dniem moja złość do niego rosła. Bo co jemu się niby wydawało? Że jest rycerzem na białym koniu, który pojawił się, żeby mnie ocalić przed samotnością, przed wyśmiewającymi się ze mnie dziećmi? A może ja nie chciałam być księżniczką w opałach, która potrzebuje ratunku?

Wkrótce to zrozumiał. Wtedy staliśmy się kumplami.

Przyjaźń z dzieciństwa

            To co nas połączyło bez wahania mogę nazwać przyjaźnią. Staliśmy się nierozłączni. A ja przestałam być smutną dziewczynką. Odkryłam, że potrafię się głośno śmiać, bawić, pobrudzić się i płakać…

            – Co się stało? – spytał Filip, kiedy znalazł mnie siedzącą na ławce przed blokiem. Nerwowo wyłamywałam palce i patrzyłam przed siebie.

            – Nic – odparłam obojętnie.

            – Jesteśmy przyjaciółmi czy nie? – szturchnął mnie łokciem.

            – Jesteśmy…? – odparłam niepewnie.

            – Więc możesz mi powiedzieć o wszystkim.

            – Czemu nikt mnie nie lubi? – wyjąkałam po chwili wahania.

            – Co? Przecież ja cię lubię. Jesteś najfajniejszą dziewczyną i najlepszym kumplem.

            – Ale…

            – Oni nie wiedzą jaka jesteś. Nie znają cię. Nie przejmuj się, masz mnie.

            Na swój dziecinny sposób objął mnie i przytulił do swojego chudego ciałka. Na pewno do dziś nie zdaje sobie sprawy, jak wielkie znaczenie miał dla mnie ten gest. Poczułam się wtedy tak dziwnie bezpieczna i… Sama nie wiem. Rozpłakałam się, a on po prostu wyjął z kieszeni swoją pomiętą chusteczkę, żebym mogła wytrzeć nos. Nie mogłam się nie uśmiechnąć.

            Nie mogliśmy jednak być wiecznie dziećmi. W szkole też byliśmy nierozłączni, dlatego koledzy wyśmiewali się z nas, że taka zakochana para z nas. Oburzało mnie to. Przeszkadzało okropnie. Nie chciałam, żeby wszyscy myśleli, że Filip to mój chłopak. To ten wiek, kiedy rozglądałam się już za chłopcami, a Filip wiecznie trwający przy moim boku zaczął mi przeszkadzać. Bo jak miałam sobie kogoś znaleźć, skoro wszyscy myśleli, że jestem zajęta?

            Filip nie do końca mnie rozumiał. Miał zupełnie inne podejście do życia niż ja. Uważał, że ludzie mogą sobie myśleć, co tylko zechcą. Nie zapomnę nigdy, jak wbrew mojej woli pocałował  mnie na środku szkolnego korytarza.

            – Czemu to zrobiłeś?! – wściekałam się na niego, kiedy po lekcjach wracaliśmy do domu.

            – Dla nich. Dla tych głupich ludzi, którym przeszkadza nawet to, że się przyjaźnimy. Teraz będą mieli o czym gadać – odparł.

            – A nie pomyślałeś, że mnie się to nie spodoba? – spytałam.

            – A nie spodobało ci się? – W jego głosie przebrzmiewało rozczarowanie. – Przepraszam…To był taki impuls. Zupełnie nie pomyślałem wtedy o tobie…

            To był ten moment, kiedy coś przegapiłam. No dobra, byłam wtedy jeszcze dzieckiem. Głupią nastolatką. Przez myśl mi nie przeszło, że Filip chciał, by mi się spodobał ten pocałunek. Chciał, by te głupie plotki były prawdą, a ja… Byłam nieświadoma, ślepa… Nigdy nie patrzyłam na niego inaczej niż jak na dobrego kumpla, którego znałam jak własną kieszeń, lecz najwyraźniej wcale tak nie było. Miał przede mną tajemnice.

            Nie zauważyłam momentu, kiedy zaczął mnie traktować inaczej, kiedy dostrzegł we mnie dziewczynę, a nie tylko kumpla. A może wcale nie traktował mnie inaczej? Maskował się. Od czasu tego jednego pocałunku, a właściwie zwykłego muśnięcia moich ust swoimi wargami, nie zachował się wobec mnie inaczej, to znaczy dziwnie… Wszystko było normalnie. Nawet jeśli czuł do mnie coś więcej, za bardzo zależało mu na naszej przyjaźni, by spróbować zmienić naszą relację. Nie wydaje mi się zresztą, bym wtedy była skłonna…

            Potem mieliśmy rozpocząć naukę w liceum. Wybraliśmy tę samą szkołę, lecz różne klasy. Pod koniec wakacji przyrzekaliśmy sobie, że nic nas nie rozdzieli. Nasza przyjaźń będzie wieczna.

Razem na zawsze

            Jakie to było… naiwne. Co nie znaczy, że niemożliwe. To przecież mogło się udać. Zdarzają się przyjaźnie na całe życie, prawda? Niestety, musiałam wszystko popsuć.

            Zakochałam się. Nie, nie w Filipie, ale to on był moim powiernikiem. Wspierał mnie w trudnych chwilach, pocieszał po rozstaniach. Po prostu był zawsze wtedy, kiedy najbardziej go potrzebowałam. Był, kiedy inni odchodzili…

            Dzieliłam się z nim wszystkim, moimi smutkami i radościami. Nie wiem, jak to się stało, że… Nie chciałam już innych chłopców, tylko jego. Zajęta jednak sobą, nie wiedziałam, że w życiu Filipa coś się zmieniło.

            – Masz czas po szkole? – spytał Filip na jednej z przerw międzylekcyjnych. Nie był sam.

            – Tak, a co? – spojrzałam na wystrzałową laskę stojącą u jego boku.

            – To jest Monika, moja dziewczyna. Bardzo chciałaby cię lepiej poznać.

            Poczułam, jakby grunt nagle usuwał się spod moich stóp. Uśmiechnęłam się jednak do dziewczyny.

            – Miło mi. – Podałam jej rękę. – Fajnie będzie poznać dziewczynę Filipa. – Mrugnęłam do niego okiem.

            Nie mam pojęcia, jak wtedy byłam w stanie się tak zachować. Przecież w środku cała się trzęsłam. Filip miał dziewczynę? Dlaczego nic mi wcześniej nie powiedział? Może dlatego, że… Nie dostrzegałam niczego poza czubkiem swojego nosa!

            Cóż, poznałam Monikę i mogłam tylko powiedzieć, że była… w porządku. Co więcej? Że ja byłabym lepsza? Że to ja chciałabym spędzać z Filipem każdą wolną chwilę, przytulać się, całować i… Stop! Czy nadal łączyła nas przyjaźń? Nie…

To już nie przyjaźń

            Czułam tylko przepełniającą mnie zazdrość, lecz skrzętnie to ukrywałam. Filip wciąż traktował mnie jak najlepszą przyjaciółkę, a ja umierałam od środka, gdy opowiadał o Monice. Myślał chyba, że on, Monika i ja stworzymy razem zgraną paczkę przyjaciół i… może niegłupio sobie to wyobrażał. To ja nie mogłam. Nie mogłam patrzeć na nich razem. Wymyślałam coraz to nowe wymówki, by się z nim nie widzieć. Nie potrafiłam mu patrzeć w oczy i kłamać, kiedy tak naprawdę chciałam krzyczeć, że go kocham. Bałam się, że w końcu mi odbije i zdradzę przed Filipem swoje uczucia. Tylko co wtedy? Zraniłabym go, a nasza przyjaźń nie mogłaby przetrwać… Ale czy mogła przetrwać, kiedy ja coraz bardziej się oddalałam?

Powolne oddalanie

            Coraz rzadziej się widywaliśmy. Ja nie chciałam, on nie miał czasu… Wkrótce mieliśmy skończyć szkołę i tylko na to czekałam. Wiedziałam, że nasze drogi będą musiały się rozejść i liczyłam po cichu na to, że nie będę codziennie widywać szczęścia Filipa i Moniki. I to wcale nie chodziło o to, że nie chciałam, by był z nią szczęśliwy. Wręcz przeciwnie. Bałam się, że to ja mogę to ich szczęście zburzyć. Co noc układałam scenariusze, w których na różne sposoby wyznawałam mu prawdę, przyznawałam się do swoich uczuć, a potem przychodził dzień i nic. Nie mogłam, nie potrafiłam. Jak mogłabym później spojrzeć mu w oczy? Jemu i Monice. Już nigdy oboje nie traktowaliby mnie tak samo.

Obmyśliłam plan, choć z niczym się nie zdradzałam. Czekałam do ostatniej chwili. Zdałam maturę, dostałam się na studia, a po wakacjach spakowałam walizkę. I wtedy byłam gotowa na wyjawienie prawdy. Myślałam o tym, by uciec bez słowa, ale nie mogłam tego zrobić Filipowi. Nie chciałam być taką świnią. Zasługiwał na wyjaśnienie, na pożegnanie. Zasługiwał na prawdę. Chciałam to jakoś zakończyć.

Zerwanie więzów

            Filip wiedział, że wyjeżdżam na studia do innego miasta. Lecz czy odległość mogła być problemem? Nie w czasach, kiedy można było być obok siebie, jednocześnie będąc daleko… Nawet przez myśl mu nie przeszło, by spodziewać się tego, że widzimy się po raz ostatni, kiedy pojawiłam się u niego w dzień wyjazdu…

            W domu Filipa czułam się jak we własnym, więc udałam się do jego pokoju i cichutko zapukałam.

            – Proszę. – Usłyszałam jego głos i nie było już odwrotu. Wytarłam spoconą dłoń w spodnie i nacisnęłam klamkę.

            – Justyna? Cześć. – Filip wstał od biurka i powitał mnie z szerokim uśmiechem. Oczywiście objął mnie, jak to miał w zwyczaju. Delikatnie się od niego odsunęłam, a on od razu wyczuł dystans, z jakim go potraktowałam.

            – Coś się stało? – Spojrzał na mnie badawczo.

            – Przyszłam się pożegnać, bo po południu wyjeżdżam.

            – Przecież byłbym do ciebie wpadł i odprowadził cię na dworzec…

            – Nie! – odparłam chyba zbyt stanowczo.

            – Coś się stało… Mów zaraz. Chodzi o mnie, tak? Zrobiłem coś nie tak…

            – Filip, proszę, nie utrudniaj – powiedziałam najciszej jak się dało, ale i tak usłyszał.

            Spojrzał na mnie uważnie, ujął mnie za ramiona i zmusił, bym też na niego popatrzyła. Czułam się nieswojo i tak, jakbym znalazła się w pułapce. Jego twarz była tak blisko mojej, że z łatwością mogłabym dosięgnąć jego ust i go pocałować, ale nie mogłam. Byłam w pułapce, jaką była nasza przyjaźń, którą przyrzekliśmy sobie na zawsze. Na zawsze…

            – Chodzi o to, że będziesz tęsknić? Ja też będę tęsknił, ale przecież wkrótce znów się zobaczymy. Będziemy w kontakcie, a jak będzie trzeba, zjawię się natychmiast – wystarczy krótka wiadomość.

            – Nie, nie, nie… To wszystko nie tak – wyjąkałam, a z moich oczu popłynęły pierwsze łzy. Filip patrzył na mnie tak, jakby zobaczył mnie po raz pierwszy. Chciał coś zrobić, żebym przestała płakać, ale zupełnie nie miał pojęcia o co mi chodzi. Posadził mnie na swoim łóżku i wpatrywał się we mnie w oczekiwaniu, aż coś w końcu mu wyjaśnię.

            – Przepraszam, że tak się zachowuję. Bardzo cię przepraszam. To do mnie niepodobne…Przyszłam dziś się pożegnać… na zawsze. – Spojrzałam na Filipa, by sprawdzić jego reakcję.

            – Jak to na zawsze? Przecież… Przecież nie wyjeżdżasz na zawsze. Wrócisz. Kiedyś na pewno wrócisz, zresztą nie jedziesz na koniec świata…

            – To prawda. Kiedyś wrócę, ale nie do ciebie. Od dłuższego czasu cię okłamuję. Miałam wyjechać bez słowa, ale nie potrafiłam. Jak mogłabym ci to zrobić, skoro mamy za sobą tyle wspólnych lat, wspomnień? Nauczyłeś mnie wszystkiego i o wiele więcej. Nauczyłeś mnie kochać, a to stało się moim przekleństwem, bo zakochałam się w nieodpowiedniej osobie…

            Nie potrafiłam dokończyć, ale na szczęście nie było takiej potrzeby. Filip spojrzał mi w oczy i w jednej chwili zrozumiał wszystko.

            – Od jak dawna? – spytał.

            – Nie wiem… Trudno mi to określić. Po prostu tak jakoś… samo się stało… – Spuściłam wzrok, żeby nie musieć patrzyć mu w oczy. Ogarnęło mnie potworne poczucie winy, że to co nas łączyło nagle skończyło się przeze mnie.

            – Nie wiem co mam powiedzieć… Chyba cię rozumiem… Ja kiedyś też…

            – Wiem. Wiem o tym, ale ty potrafiłeś to w sobie zdusić. A ja… Muszę zniknąć z twojego życia, zwłaszcza teraz, kiedy wiesz. Nie potrafiłbyś już traktować mnie tak jak zwykle, wiem to.

            – Ale ja nie chcę, żebyś znikała z mojego życia. To tak, jakby między nami nigdy nic nie było… I co? I nigdy już się nie spotkamy?

            – Nie wiem… Może kiedyś… Na razie nie umiem udawać twojej przyjaciółki i przyjaźnić się także z Moniką. Cieszę się, że wam się układa, ale… Mam nadzieję, że wiesz…

            – Wiem. Jest mi przykro, ale skoro tak musi być… Proszę, pozwól mi czasem się z tobą skontaktować.

            Chwilę się wahałam. Nie byłam pewna czy tego chcę, ale przecież rozmowa od czasu do czasu nam nie zaszkodzi. Oczywiście trudniej będzie mi zapomnieć o Filipie, tylko problemem było to, że ja wcale nie chciałam o nim zapominać.

            – Dobrze, zgadzam się na to – odparłam.

            – I pamiętaj, że gdybyś tylko chciała albo potrzebowała, to wiesz, gdzie mnie znaleźć.

            – Jasne, będę pamiętała. – Uśmiechnęłam się trochę z przymusu. Nie chciałam robić mu jeszcze większej przykrości.

            Siedzieliśmy jeszcze chwilę w ciszy, lecz w końcu przyszła na mnie pora i musieliśmy się pożegnać. Filip przytulił mnie mocno, a ja walczyłam ze łzami. Potem wybiegłam szybko z jego domu, nie oglądając się za siebie.

            Teraz siedzę w pociągu i jadę, by rozpocząć nowe życie. Nie wiem jakie będzie ono bez Filipa, ale muszę sobie jakoś dać radę sama, skoro postanowiłam wyrwać się z naszej strefy przyjaźni. Mam jednak poczucie, że już nigdy nie zaznam takiej przyjaźni, jaka nas spotkała.

No i co z tą przyjaźnią Justyny i Filipa? Czy mogła przetrwać? Czy wszystko mogło potoczyć się inaczej? A może później coś się wydarzyło? W końcu to tylko fragment ich życia… Zakończenie pozostaje otwarte… Wszystko się może zdarzyć, jak w naszym życiu.

Pozdrawiam,

Miss ordinary